blogtitle

entries profile archives affiliates tagboard
  • home
  • about
    • profile
    • selcas
    • networks
  • tutorials
    • beauty
    • d.i.y
    • nails
    • recipes
    • tips
  • reviews
    • beauty
    • nail polish
    • other
  • contact
  • follow




❝Comfort that belongs to me. ❞ 1.19.2013@sábado, enero 19, 2013 ♥
1
:-:
We need an intervention.
:-:




Él fue mi primer beso, a los catorce años.

Él me daba asesorías de inglés, tenía un rostro tan bonito y unos labios tan rosas, qué siempre dudaba si era humano o  si se trataba de alguna criatura mágica porque nunca había conocido a un chico como él.
Su hermana era mi maestra y gracias a eso mis padres tenían la suficiente confianza como para dejarme ir a su casa cuando quisiera.

Fue una tarde antes del examen final cuando estábamos en la cocina estudiando en la barra. Recuerdo que mis pies no llegaban a sostenerse del todo en el banco, y aquel estúpido asiento hacia que me balanceara si me distraía aunque fuera un poco. Entiéndase que eso sucedía a menudo si “hyung” estaba presente.

Jaejoong llegaba con dos vasos llenos hasta al borde de naranjada (solo puedo decir  en mi defensa que ese escote en su pecho era demasiado, demasiado para apenas un niño de mi edad) y cuando me pasó uno de ellos, mi mirada estaba en otro lado y el vaso irremediablemente cayó de mis manos hasta sus botas negras.

En ese entonces yo me preocupaba con facilidad. Entre grititos de  “hyung yo lo siento” y “¿eran muy caras?”, bajé de la silla, sin parar de hablar, hasta sus pies para revisar si el pegajoso jugo las habia arruinado cuando sentí que él también se inclinaba.

Y después por un instante sentí sus labios en los míos.

Cuando le pregunté porque lo habia  hecho, cosas como “es que te veas tan lindo” “no te callabas, despertarías a mi sobrina” obtenía como respuesta.

Siete meses después comenzamos a salir. Debo decir que yo fui quien dio el primer paso.
Después de ese beso no habia podido dormir, la chica que me gustaba comenzaba a pasar a segundo plano y todo era Jae hyung esto, Jae hyung lo otro.
Hasta que finalmente me decidí y lo esperé afuera de su instituto para invitarlo a salir.
Aquello fue demasiado vergonzoso que me temo fue borrado de mi memoria como un método de sobrevivencia. Doy gracias a eso. No contaré nada relacionado a la forma en que le pedí una cita.


Así que aquí estoy, recostado boca arriba en mi cama mientras recuerdo esas cosas inútiles porque encontré el anillo cuando habia pasado casi un año de ser mi novio (esa palabra, esa palabra, eww). Estaba en uno de mis discos de Miyabi ¿o el disco era de Jaejoong?

Lo paso entre mis dedos sin atreverme a ponérmelo. Para empezar ni siquiera debía tener esta cosa aún. Es tan solo un  círculo liso de metal plateado, solo lo que un niño de quince años podría conseguir.


—Hmm...¿Por qué debía encontrarte justo ahora? —le pregunto. — ¿Debería esconderte, fundirte, tirarte a la basura? — Aunque no sé si cuestiono al  anillo o a…


—Changmin-ah, ¿con quien hablas? — Yunho toca la puerta. Puedo oler su perfume cuando le abro. Entra.
Lleva ropa de calle así que tal vez saldrá este viernes. Yo me quedaré aquí deambulando por el departamento a oscuras como comúnmente sucede, gracias.


—No, nada importante hyung. ¿A dónde vas?


—¿Recuerdas al chico de la cafetería? — camina hasta mi espejo y abre la puertecilla que está un poco más abajo. Así que son boletos para el cine.


—No. — miento. — ¿Qué hay con él?

—Iremos a una premier.

—Gracias por invitarme. —aunque no es que me importe mucho. Solo lo digo para molestarlo. Tomo el control de la televisión y me acomodo mejor entre las almohadas.
Estoy cambiando los canales.

— ¿Qué? — siento la mirada de Yunho sobre mí. Oh, esa expresión. Esta avergonzado, como cuando va a… una cita. — ¿Vas de esa forma con él? — le pregunto. Realmente me tiene sin cuidado incluso si eso significa que tendré que escuchar a Yunho hablar de él y de como la pasó.

—Al menos esa es la idea. — me dice con un tono más animado.


—Pues buena suerte, hyung. — cruzo mis piernas, una película de terror, perfecto. Para ponernos en ambiente. —Antes de irte ¿podrías poner las palomitas en el microondas?

—Sí. — Yunho remueve mis cabellos con su mano antes de salir. —Entonces te dejo mis llaves.Recuerda no quedarte hasta tarde.


—Uhum. —  Cuando escucho el sonido electrónico de los botones siendo presionados y la puerta se cerrándose algo dentro de mí despierta pero no es gran cosa. 

Solo es una pequeña sensación incomoda en el pecho. 

Nada de qué preocuparse.




:-:

El olor de las palomitas me ha hartado. Tengo la boca reseca. La película es un asco, siento que las paredes se cierran, tengo que huir de aquí.

Está bien, no es cierto. Solo estoy buscando excusas para salir y  encontrarme accidentalmente con esos dos. Reitero, es solo por curiosidad.  

Pero debe ser más sano si dejo de negarlo. Solo quiero ver si me ha reconocido, si no hay resentimientos. Así, si las cosas entre él y Yunho se hacen  más serias yo podré actuar normal…


Aunque… ¿Por qué en primer lugar  tendría razones yo para no comportarme normalmente frente a él?
¿Para empezar por qué estoy pensando en esto mientras se escuchan de fondo los gritos aterrorizados de la actriz en la televisión?


Mejor hacer como si no hay nada.

Nada.



Apago el televisor. Solo me he provocado un dolor de cabeza.

Debería ir a tomar aire fresco, caminar por el parque y golpearme la cabeza con el tronco de un árbol cuando nadie me vea como castigo por sentirme tan…tan… ¿nostálgico?


Deja las tonterías, Shim Changmin.


Deberías estar estudiando para tu examen de… inglés.


—Ya sé lo que necesitas. — No un psicólogo, hablar solo es perfectamente normal para un adulto de veintidós años.

Me levanto de la cama prácticamente de un salto para después calzar las zapatillas deportivas.
Prometo no  lastimarme contra ningún tronco. Voy a despejar mi cabeza de forma saludable sin usar sustancias ilegales ni atentar contra mi integridad física.


Al cerrar la puerta del departamento caigo en cuenta de ya es de noche. Ah, entonces fueron dos películas diferentes.

La niña de los cabellos largos cubriéndole el rostro y aquel señor de la máscara llamado Freddy no sé qué, no se conocen. Así que esa vez en donde pestañeé por un largo tiempo, en realidad me habia quedado dormido.

Es cierto qué no sirvo para ver películas.

Camino cada vez más rápido hasta trotar y llegar hasta el parque, doy algunas vueltas alrededor cuando finalmente mi respiración se torna más rápida.
Entonces Yunho debe estar por llegar, supongo que debí haberle dejado una nota para que no sé preocupara.


Giro sobre mis talones para retomar el camino a casa porque llevo las llaves conmigo y Yunho seguramente creerá que me quedé dormido y que lo dejé afuera.

Justo antes de llegar, alcanzó a ver una delgada figura caminando a mitad de la calle con el teléfono en la mano. En mi opinión aquello es potencialmente peligroso. Y maldición, corro lo más rápido que puedo hasta llegar a Jaejoong y tirarlo al piso antes de que el automóvil nos arrolle a ambos.




« older posts back to the top newer posts »
❝Comfort that belongs to me. ❞ 1.19.2013@sábado, enero 19, 2013 ♥
1
:-:
We need an intervention.
:-:




Él fue mi primer beso, a los catorce años.

Él me daba asesorías de inglés, tenía un rostro tan bonito y unos labios tan rosas, qué siempre dudaba si era humano o  si se trataba de alguna criatura mágica porque nunca había conocido a un chico como él.
Su hermana era mi maestra y gracias a eso mis padres tenían la suficiente confianza como para dejarme ir a su casa cuando quisiera.

Fue una tarde antes del examen final cuando estábamos en la cocina estudiando en la barra. Recuerdo que mis pies no llegaban a sostenerse del todo en el banco, y aquel estúpido asiento hacia que me balanceara si me distraía aunque fuera un poco. Entiéndase que eso sucedía a menudo si “hyung” estaba presente.

Jaejoong llegaba con dos vasos llenos hasta al borde de naranjada (solo puedo decir  en mi defensa que ese escote en su pecho era demasiado, demasiado para apenas un niño de mi edad) y cuando me pasó uno de ellos, mi mirada estaba en otro lado y el vaso irremediablemente cayó de mis manos hasta sus botas negras.

En ese entonces yo me preocupaba con facilidad. Entre grititos de  “hyung yo lo siento” y “¿eran muy caras?”, bajé de la silla, sin parar de hablar, hasta sus pies para revisar si el pegajoso jugo las habia arruinado cuando sentí que él también se inclinaba.

Y después por un instante sentí sus labios en los míos.

Cuando le pregunté porque lo habia  hecho, cosas como “es que te veas tan lindo” “no te callabas, despertarías a mi sobrina” obtenía como respuesta.

Siete meses después comenzamos a salir. Debo decir que yo fui quien dio el primer paso.
Después de ese beso no habia podido dormir, la chica que me gustaba comenzaba a pasar a segundo plano y todo era Jae hyung esto, Jae hyung lo otro.
Hasta que finalmente me decidí y lo esperé afuera de su instituto para invitarlo a salir.
Aquello fue demasiado vergonzoso que me temo fue borrado de mi memoria como un método de sobrevivencia. Doy gracias a eso. No contaré nada relacionado a la forma en que le pedí una cita.


Así que aquí estoy, recostado boca arriba en mi cama mientras recuerdo esas cosas inútiles porque encontré el anillo cuando habia pasado casi un año de ser mi novio (esa palabra, esa palabra, eww). Estaba en uno de mis discos de Miyabi ¿o el disco era de Jaejoong?

Lo paso entre mis dedos sin atreverme a ponérmelo. Para empezar ni siquiera debía tener esta cosa aún. Es tan solo un  círculo liso de metal plateado, solo lo que un niño de quince años podría conseguir.


—Hmm...¿Por qué debía encontrarte justo ahora? —le pregunto. — ¿Debería esconderte, fundirte, tirarte a la basura? — Aunque no sé si cuestiono al  anillo o a…


—Changmin-ah, ¿con quien hablas? — Yunho toca la puerta. Puedo oler su perfume cuando le abro. Entra.
Lleva ropa de calle así que tal vez saldrá este viernes. Yo me quedaré aquí deambulando por el departamento a oscuras como comúnmente sucede, gracias.


—No, nada importante hyung. ¿A dónde vas?


—¿Recuerdas al chico de la cafetería? — camina hasta mi espejo y abre la puertecilla que está un poco más abajo. Así que son boletos para el cine.


—No. — miento. — ¿Qué hay con él?

—Iremos a una premier.

—Gracias por invitarme. —aunque no es que me importe mucho. Solo lo digo para molestarlo. Tomo el control de la televisión y me acomodo mejor entre las almohadas.
Estoy cambiando los canales.

— ¿Qué? — siento la mirada de Yunho sobre mí. Oh, esa expresión. Esta avergonzado, como cuando va a… una cita. — ¿Vas de esa forma con él? — le pregunto. Realmente me tiene sin cuidado incluso si eso significa que tendré que escuchar a Yunho hablar de él y de como la pasó.

—Al menos esa es la idea. — me dice con un tono más animado.


—Pues buena suerte, hyung. — cruzo mis piernas, una película de terror, perfecto. Para ponernos en ambiente. —Antes de irte ¿podrías poner las palomitas en el microondas?

—Sí. — Yunho remueve mis cabellos con su mano antes de salir. —Entonces te dejo mis llaves.Recuerda no quedarte hasta tarde.


—Uhum. —  Cuando escucho el sonido electrónico de los botones siendo presionados y la puerta se cerrándose algo dentro de mí despierta pero no es gran cosa. 

Solo es una pequeña sensación incomoda en el pecho. 

Nada de qué preocuparse.




:-:

El olor de las palomitas me ha hartado. Tengo la boca reseca. La película es un asco, siento que las paredes se cierran, tengo que huir de aquí.

Está bien, no es cierto. Solo estoy buscando excusas para salir y  encontrarme accidentalmente con esos dos. Reitero, es solo por curiosidad.  

Pero debe ser más sano si dejo de negarlo. Solo quiero ver si me ha reconocido, si no hay resentimientos. Así, si las cosas entre él y Yunho se hacen  más serias yo podré actuar normal…


Aunque… ¿Por qué en primer lugar  tendría razones yo para no comportarme normalmente frente a él?
¿Para empezar por qué estoy pensando en esto mientras se escuchan de fondo los gritos aterrorizados de la actriz en la televisión?


Mejor hacer como si no hay nada.

Nada.



Apago el televisor. Solo me he provocado un dolor de cabeza.

Debería ir a tomar aire fresco, caminar por el parque y golpearme la cabeza con el tronco de un árbol cuando nadie me vea como castigo por sentirme tan…tan… ¿nostálgico?


Deja las tonterías, Shim Changmin.


Deberías estar estudiando para tu examen de… inglés.


—Ya sé lo que necesitas. — No un psicólogo, hablar solo es perfectamente normal para un adulto de veintidós años.

Me levanto de la cama prácticamente de un salto para después calzar las zapatillas deportivas.
Prometo no  lastimarme contra ningún tronco. Voy a despejar mi cabeza de forma saludable sin usar sustancias ilegales ni atentar contra mi integridad física.


Al cerrar la puerta del departamento caigo en cuenta de ya es de noche. Ah, entonces fueron dos películas diferentes.

La niña de los cabellos largos cubriéndole el rostro y aquel señor de la máscara llamado Freddy no sé qué, no se conocen. Así que esa vez en donde pestañeé por un largo tiempo, en realidad me habia quedado dormido.

Es cierto qué no sirvo para ver películas.

Camino cada vez más rápido hasta trotar y llegar hasta el parque, doy algunas vueltas alrededor cuando finalmente mi respiración se torna más rápida.
Entonces Yunho debe estar por llegar, supongo que debí haberle dejado una nota para que no sé preocupara.


Giro sobre mis talones para retomar el camino a casa porque llevo las llaves conmigo y Yunho seguramente creerá que me quedé dormido y que lo dejé afuera.

Justo antes de llegar, alcanzó a ver una delgada figura caminando a mitad de la calle con el teléfono en la mano. En mi opinión aquello es potencialmente peligroso. Y maldición, corro lo más rápido que puedo hasta llegar a Jaejoong y tirarlo al piso antes de que el automóvil nos arrolle a ambos.




« older posts back to the top newer posts »
about.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien.

about yourself here. :)
Normal | Bold | Strikeout | Italic | Underline | Link | big | small

twitter.
also, feel free to add an instagram or twitter widget here. maybe even add both! :D

networks.
facebook instagram youtube tumblr twitter blogskins flavors ask


credits.
© 2013 - layout created by yours truly with inspiration from shopbando and ohfudge. the icon is from thefadingnight thanks to xkohl for the colors and to google for the fonts. please do not remove credits.

❝ each time you open a book, a tree smiles knowing there's life after death. ❞

upcoming.
» you're beautiful.
» you deserve the world.
» you're smile is wonderful.
» i love you.

recently.
» Título: Comfort that belongs to me. Genero:D...
» The Cutest-capitulo 10(2)
» Comfort that belongs to me.
» Snowforest
» L
» The Cutest-Capítulo 10.
» Only for you-oneshot.
» The Cutest- Capítulo 9. Jaejoong se separó de e...
» The Cutest-Capítulo 8.
» Será navidad

monthly.
» junio 2012
» julio 2012
» agosto 2012
» septiembre 2012
» octubre 2012
» noviembre 2012
» diciembre 2012
» enero 2013
» febrero 2013
» marzo 2013
» junio 2013
» noviembre 2013
info.
✦ affiliates are OPEN/closed.
✦ please leave a request in the tagboard.
✦ i will always accept!
✦ link me first if you're asking.
✦ i will add your link as soon as i see your message.
✦ deleted blogs will be removed.

affiliates.
friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend
tagboard.
your tagboard here.
no wider than 615px.