blogtitle

entries profile archives affiliates tagboard
  • home
  • about
    • profile
    • selcas
    • networks
  • tutorials
    • beauty
    • d.i.y
    • nails
    • recipes
    • tips
  • reviews
    • beauty
    • nail polish
    • other
  • contact
  • follow




❝10062012 III❞ 6.14.2012@jueves, junio 14, 2012 ♥



III

“¿Qué haces aquí?” Jaejoong retrocedía, Yunho caminó rápidamente hasta entrar en el departamento. Cerró la puerta tras de sí, después se quito los lentes obscuros que  Changmin habia olvidado en su auto. Sacó su celular , en seis segundos, le mostraba al mayor aquel último mensaje recibido.

“¿Y bien?” Preguntó Yunho en un susurro, perdiendo el control, pues iba acercándose  poco a poco.

“Yunho… incluso has venido, yo no creí que-“

“¿Por qué lo apagaste después de llamarme? ¿Después de dos años? ¿Estás jugando conmigo?” Le interrumpió alzando la voz.

“No, nunca. No te enojes por favor. No volveré a molestar” habló dolorosamente.

“¿Molestarme? ¿Estás loco?” Yunho rió incrédulo. ¿Dónde estaba aquella seguridad de Hero Jaejoong? “Ven aquí”

Deshizo la muy corta distancia entre ellos, rodeando los hombros de Jaejoong. Abrazándole fuertemente  sintiendo como su enojo desaparecía en un largo suspiro. Por alguna razón se sentía en paz ahora, la inquietud que habia estado presente por semanas  al fin se iba. Aquella calidez ¿Cómo pudo haber estado por tanto tiempo sin ella? Siempre habia tenido a Jaejoong cerca suyo,  que nunca lo habia apreciado lo suficiente, nunca pudo decirle lo mucho que admiraba su esfuerzo por el grupo,  su hermosa voz, sus buenos sentimientos. Siempre guardando todas esas palabras  no dichas  a Jaejoong en su corazón.
Y ahora después de dos años, se daba cuenta que en realidad lo habia extrañado tanto,  le habia echo tanta falta…

“Y-Yunho” Jaejoong deslizó sus brazos por la cintura del más alto, hundiendo  con algo de desconfianza su rostro en aquel perfecto pecho.

Los rápidos latidos de su corazón le ponían nervioso, pero tambien aquella dolorosa preocupación de su Yunho fuera sustituido por otro.  Si los abrazos de Yunho siempre lo ponían nervioso, ahora simplemente no podía explicar lo que sentía.

“Tenía un poco de miedo” susurró Jaejoong como le fue posible. “Lo siento y tambien por tener este número, Heechul…”

“Está bien” Yunho acarició la espalda de Jaejoong, dios, incluso tambien la habia extrañado.
 ¿Cuántas veces no habría abrazado esa espalda en  el pasado? Al principio solo por fanservice, pero después se le habia echo su más inmutable costumbre. “De todas formas tenemos una conversación pendiente. ¿Sabes que no lo he olvidado, verdad?”

“A que te refieres… a eso…”

“A esa noche, a tu extraña actitud desde entonces, a ese Te quiero demasiado que Kim Jaejoong nunca habia dicho para mí”

“Era la verdad después de todo” Ambos se alejaron lentamente, luchando con el extraño magnetismo que sus cuerpos siempre han tenido desde que se conocieron.

“¿Era?”
“Es” corrigió,desviando la mirada “ ¿De que quieres hablar?”
“ Estoy cansado, ¿ambos sabemos que  lo que tenemos hablar nos hará discutir un poco, no? No tengo ganas de eso.” Yunho le tomó por la muñeca. “Vayamos a dormir.”  Dijo como si fuera lo más natural, como si lo hicieran todos los días.

Jaejoong asintió, guiandole hasta su habitación.  Mostraba un pequeño desconcierto,  apenas hace unas horas pensaba en ver a Yunho como un sueño imposible y justo ahora compartirian cama.
Parecia como si el cielo le estuviera haciendo un favor.


No tuvo que prestarle a Yunho ropa para dormir,  puesto que este ya llevaba la suya propia. Jaejoong no quiso pensar en que seguramente Yunho habia salido corriendo despues de saber que él queria contactarse con él. No soportaría un ritmo aún más rapido en su corazón.  Y sin embargo no pudo evitar esto cuando le vio sentado en su cama. Parecía demasiado irreal aquello, el visualizarlo en su habitación. Jaejoong tantas veces le habia extrañado antes de irse a dormir en aquel lugar y ahora él estaba aquí y ahora.

Era demasiado para ser verdad, lo era. Parecia ser más creible que él hubiese tropezado con el cargador en su ipad para golpearse la cabeza y estar alucinando esto.
Jaejoong  uno de sus mechones de cabello detrás de su oreja, suspirando.

“¿No piensas venir?” preguntó Yunho, acostandose bajo el edredón negro, dejando un espacio para su amigo.

Jaejoong caminó rapidamente y se metió en la cama, antes de que sus rodillas colapsaran. Suspiró profundamente,  después de apagar las luces.Comenzaba a ver la realidad, lo que solo provocaba que sus ojos , faciles para derramar lagrimas ahora, hicieran exactamente eso.
Yunho debía tener una excelente visión de noche, porque inmediatamente lo nóto y no pudo resistirse a acercar aquel calido cuerpo hacia él.
Abrazados intentaron dormir, rogando porque no fuera un sueño.
Cuanto más pasaba el tiempo, más sensible era, pensó  Yunho quien comenzaba a sentir sus ojos calientes.
Sin embargo, los sentimientos de paz y felicidad seguían ahí.

« older posts back to the top newer posts »
❝10062012 III❞ 6.14.2012@jueves, junio 14, 2012 ♥



III

“¿Qué haces aquí?” Jaejoong retrocedía, Yunho caminó rápidamente hasta entrar en el departamento. Cerró la puerta tras de sí, después se quito los lentes obscuros que  Changmin habia olvidado en su auto. Sacó su celular , en seis segundos, le mostraba al mayor aquel último mensaje recibido.

“¿Y bien?” Preguntó Yunho en un susurro, perdiendo el control, pues iba acercándose  poco a poco.

“Yunho… incluso has venido, yo no creí que-“

“¿Por qué lo apagaste después de llamarme? ¿Después de dos años? ¿Estás jugando conmigo?” Le interrumpió alzando la voz.

“No, nunca. No te enojes por favor. No volveré a molestar” habló dolorosamente.

“¿Molestarme? ¿Estás loco?” Yunho rió incrédulo. ¿Dónde estaba aquella seguridad de Hero Jaejoong? “Ven aquí”

Deshizo la muy corta distancia entre ellos, rodeando los hombros de Jaejoong. Abrazándole fuertemente  sintiendo como su enojo desaparecía en un largo suspiro. Por alguna razón se sentía en paz ahora, la inquietud que habia estado presente por semanas  al fin se iba. Aquella calidez ¿Cómo pudo haber estado por tanto tiempo sin ella? Siempre habia tenido a Jaejoong cerca suyo,  que nunca lo habia apreciado lo suficiente, nunca pudo decirle lo mucho que admiraba su esfuerzo por el grupo,  su hermosa voz, sus buenos sentimientos. Siempre guardando todas esas palabras  no dichas  a Jaejoong en su corazón.
Y ahora después de dos años, se daba cuenta que en realidad lo habia extrañado tanto,  le habia echo tanta falta…

“Y-Yunho” Jaejoong deslizó sus brazos por la cintura del más alto, hundiendo  con algo de desconfianza su rostro en aquel perfecto pecho.

Los rápidos latidos de su corazón le ponían nervioso, pero tambien aquella dolorosa preocupación de su Yunho fuera sustituido por otro.  Si los abrazos de Yunho siempre lo ponían nervioso, ahora simplemente no podía explicar lo que sentía.

“Tenía un poco de miedo” susurró Jaejoong como le fue posible. “Lo siento y tambien por tener este número, Heechul…”

“Está bien” Yunho acarició la espalda de Jaejoong, dios, incluso tambien la habia extrañado.
 ¿Cuántas veces no habría abrazado esa espalda en  el pasado? Al principio solo por fanservice, pero después se le habia echo su más inmutable costumbre. “De todas formas tenemos una conversación pendiente. ¿Sabes que no lo he olvidado, verdad?”

“A que te refieres… a eso…”

“A esa noche, a tu extraña actitud desde entonces, a ese Te quiero demasiado que Kim Jaejoong nunca habia dicho para mí”

“Era la verdad después de todo” Ambos se alejaron lentamente, luchando con el extraño magnetismo que sus cuerpos siempre han tenido desde que se conocieron.

“¿Era?”
“Es” corrigió,desviando la mirada “ ¿De que quieres hablar?”
“ Estoy cansado, ¿ambos sabemos que  lo que tenemos hablar nos hará discutir un poco, no? No tengo ganas de eso.” Yunho le tomó por la muñeca. “Vayamos a dormir.”  Dijo como si fuera lo más natural, como si lo hicieran todos los días.

Jaejoong asintió, guiandole hasta su habitación.  Mostraba un pequeño desconcierto,  apenas hace unas horas pensaba en ver a Yunho como un sueño imposible y justo ahora compartirian cama.
Parecia como si el cielo le estuviera haciendo un favor.


No tuvo que prestarle a Yunho ropa para dormir,  puesto que este ya llevaba la suya propia. Jaejoong no quiso pensar en que seguramente Yunho habia salido corriendo despues de saber que él queria contactarse con él. No soportaría un ritmo aún más rapido en su corazón.  Y sin embargo no pudo evitar esto cuando le vio sentado en su cama. Parecía demasiado irreal aquello, el visualizarlo en su habitación. Jaejoong tantas veces le habia extrañado antes de irse a dormir en aquel lugar y ahora él estaba aquí y ahora.

Era demasiado para ser verdad, lo era. Parecia ser más creible que él hubiese tropezado con el cargador en su ipad para golpearse la cabeza y estar alucinando esto.
Jaejoong  uno de sus mechones de cabello detrás de su oreja, suspirando.

“¿No piensas venir?” preguntó Yunho, acostandose bajo el edredón negro, dejando un espacio para su amigo.

Jaejoong caminó rapidamente y se metió en la cama, antes de que sus rodillas colapsaran. Suspiró profundamente,  después de apagar las luces.Comenzaba a ver la realidad, lo que solo provocaba que sus ojos , faciles para derramar lagrimas ahora, hicieran exactamente eso.
Yunho debía tener una excelente visión de noche, porque inmediatamente lo nóto y no pudo resistirse a acercar aquel calido cuerpo hacia él.
Abrazados intentaron dormir, rogando porque no fuera un sueño.
Cuanto más pasaba el tiempo, más sensible era, pensó  Yunho quien comenzaba a sentir sus ojos calientes.
Sin embargo, los sentimientos de paz y felicidad seguían ahí.

« older posts back to the top newer posts »
about.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec semper aliquet venenatis. Aliquam erat volutpat. Nam et suscipit velit. Vestibulum placerat, felis quis dictum interdum, neque est pulvinar neque, at eleifend purus mauris at sapien.

about yourself here. :)
Normal | Bold | Strikeout | Italic | Underline | Link | big | small

twitter.
also, feel free to add an instagram or twitter widget here. maybe even add both! :D

networks.
facebook instagram youtube tumblr twitter blogskins flavors ask


credits.
© 2013 - layout created by yours truly with inspiration from shopbando and ohfudge. the icon is from thefadingnight thanks to xkohl for the colors and to google for the fonts. please do not remove credits.

❝ each time you open a book, a tree smiles knowing there's life after death. ❞

upcoming.
» you're beautiful.
» you deserve the world.
» you're smile is wonderful.
» i love you.

recently.
» 10062012 II
» 100602012
» ♥

monthly.
» junio 2012
» julio 2012
» agosto 2012
» septiembre 2012
» octubre 2012
» noviembre 2012
» diciembre 2012
» enero 2013
» febrero 2013
» marzo 2013
» junio 2013
» noviembre 2013
info.
✦ affiliates are OPEN/closed.
✦ please leave a request in the tagboard.
✦ i will always accept!
✦ link me first if you're asking.
✦ i will add your link as soon as i see your message.
✦ deleted blogs will be removed.

affiliates.
friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend friend
tagboard.
your tagboard here.
no wider than 615px.